Memory က Agent ကို ဆက်စပ်မှတ်စေပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မှတ်သမျှက user data ဖြစ်နိုင်လို့ ဘာသိမ်း၊ ဘယ်လောက်ကြာ၊ ဘယ်သူမြင်လဲ သတ်မှတ်ရပါတယ်။
ခဏလေး ဒီလိုပဲ စဉ်းစားကြည့်
Memory အမျိုးအစားသုံးခုမှတ်ပါ။ Short-term က ဒီစကားဝိုင်းထဲက messages ပါ။ Working memory က ဒီပန်းတိုင်အတွက် ယာယီမှတ်စုပါ။ Long-term က user preference သို့မဟုတ် အရင်အလုပ်များပါ။ အကုန်လုံးကို model context ထဲပို့ရင် token ကုန်ပြီး လျှို့ဝှက်ချက်ပါသွားနိုင်ပါတယ်။ ကောင်းတဲ့ပုံစံက လိုအပ်တာပဲ ထည့်တယ်။ Password၊ API key၊ ဖုန်း၊ ကျောင်းအမှတ်အပြည့်အစုံကို memory မှာ မသိမ်းပါနှင့်။
နေ့စဉ်ဘဝနဲ့ ချိတ်ကြည့်မယ်
Study helper အတွက် short-term memory က “ဒီနေ့ ဘယ်ဘာသာမေးလဲ” ပါ။ Long-term က “မြန်မာလို အချက်တိုတိုကြိုက်တယ်” လို preference ပဲထားပါ။ ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်စာမေးပွဲအဖြေအပြည့်ကို မသိမ်းပါနှင့်။ Memory ကို ဖိုင်မှာသိမ်းရင်လည်း folder ခွဲပါ။ logs ကို git ထဲမထည့်ပါနှင့်။ User က “မှတ်ထားတာတွေ ဖျက်ပါ” ပြောရင် ဖျက်နိုင်အောင် ဒီဇိုင်းဆွဲပါ။
အတူတူ လက်တွေ့စမ်းမယ်
Keep
- preferred language: mm
- last topic: photosynthesis
- today goal: 3 review questions
Never store
- passwords, API keys, phone numbers
- full exam answers
- other people's notes without permissionAgent memory အတွက် သိမ်းရန်/မသိမ်းရန် စာရင်းခွဲနိုင်မည်။၅ မိနစ် စမ်းကြည့်
ကိုယ့် Agent ရဲ့ memory card ရေးပါ။ Short-term ၃ ခု၊ long-term ၂ ခု၊ never-store ၃ ခု ထည့်ပါ။
သတိလေးတစ်ချက်
Memory ဖိုင်ကို GitHub တင်မိရင် user ၏ မှတ်စုက public ဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်။ .gitignore ထည့်ပြီးမှ စမ်းပါ။